Als dan zoo'n meisje heel ineengefrommeld braaf is, heeft ze kans op trouwen. Heerlyke bestemming! Zy die vroeger met breikatoen - en kinderlyke onderdanigheid - de kousen stopte van papa, mag voortaan met echt vrouwelyke onderdanigheid - en breikatoen - de kousen stoppen van dien jonkman. De breikatoen wordt 's winters wol, maar de onderdanigheid blyft in alle saizoenen tot in eeuwigheid zonder amen.

En, ze mag meer! Ze mag kousies mazen der kindertjes van dien jonkman. Ook mag ze die kinderen zoogen, wiegen, verzorgen. Ja, ze mag sterven in 't kraambed.  [1]

Ook mag ze nu - begryp eens die vryheid! - zy die thuis naar bed moest vóór elven zooals een fatsoenlyk kind betaamt, ze mag nu den ganschen nacht opblyven. Ze mag waken voor het bedje van 't kind des jongen mans.

En nog meer. 's Morgens mag ze hem vragen of-i goed geslapen heeft. Ze mag hem 't ontbyt gereedmaken voor hy naar z'n "zaken" gaat.

En als-i t'huis komt mag ze tevreden wezen met de hm!' s en de ja!' s en de zoo? 's, die papa overhield van 't aan de "zaken" of in de Societeit uitgegeven kapitaal van papa's geest en gemoed.

En ze mag luisteren als papa spreekt en zwygen als papa knort, en papa wryven met kastanje-olie als-i rhumatisch is. En ze mag als papa met 'n paar vrinden zit te praten over al de pret die ze hadden vóór hun huwelyk, haar kamertjen opzoeken om daar te gaan zitten peinzen over de schitterende belooning van haar deugd.  [2]

[1] "En, ze mag meer! Ze mag kousies mazen der kindertjes van dien jonkman. Ook mag ze die kinderen zoogen, wiegen, verzorgen. Ja, ze mag sterven in 't kraambed. "

Tot in de 20ste eeuw was dit het voornaamste risico en gevaar dat vrouwen bedreigde - waarbij men moet bedenken dat er in de 19e eeuw weinig of geen goede makkelijk verkrijgbare voorbehoedsmiddelen waren, al helemaal niet voor vrouwen, en dat de meeste getrouwde vrouwen veel meer kinderen baarden dan tegenwoordig (waar dan ook weer een deel jong van stierf).  T

---

[2] "En ze mag luisteren als papa spreekt en zwygen als papa knort, en papa wryven met kastanje-olie als-i rhumatisch is. En ze mag als papa met 'n paar vrinden zit te praten over al de pret die ze hadden vóór hun huwelyk, haar kamertjen opzoeken om daar te gaan zitten peinzen over de schitterende belooning van haar deugd."

Kortom, "de" vrouw werd tot in de 20ste eeuw in Nederland en de rest van Europa beschouwd en behandeld als de minderwaardige van "de" man, en werd gewoonlijk verplicht een huwelijk aan te gaan om zelf onderhouden te worden, en feitelijk als huishoudster en broedmachine voor "de" man te dienen (die overigens weinig of niets werkelijk verplichtte z'n vrouw als huishoudster en broedmachine te beschouwen en behandelen - en de grote meerderheid van de menselijke immer conformistische doorsnee dobbert altijd ergens in 't midden tussen een minderheid van schoften (gewoonlijk de leiders en hun uitvoerders) en een minderheid van zelfstandig denkende individuen).

Sindsdien de 19e eeuw is er veel veranderd in de positie van vrouwen, en dankzij tientallen jaren feminisme is "de" vrouw tegenwoordig in Nederland veroordeeld tot carrière maken op de arbeidsmarkt en het uitbesteden van de opvoeding van zelfs heel jonge kinderen aan derden, om zelf carrière te maken.

Ikzelf betwijfel of dat een grote vooruitgang is voor de grote meerderheid der vrouwen, want ik denk niet dat iemand een beter of gelukkiger mens wordt door 35 à 40 uur per week te moeten werken in een of ander dom baantje, om zich voor en na 't werk naar de crèche te moeten haasten om de kindertjes weg te halen en te brengen aan de dames die voorzien in haar bestaan als crèche-medewerksters.

Men kan veel terechte kritiek hebben op het huwelijk, op de maatschappelijke achterstelling en ontrechting van vrouwen, het gebrek aan mogelijkheden tot ontwikkeling en scholing voor meisjes en vrouwen in de 19e eeuw, op de gigantische hypocrisie van de meeste verhoudingen tussen mannen en vrouwen (toen èn nu) en op veel meer - maar 't is toch ook een feit dat vrouwen er in geslaagd waren zich als groep buiten de dwang tot maatschappelijk werk te plaatsen (dat voor de meerderheid altijd overwegend zwaar en vervelend is geweest, en nog steeds is) om in plaats van een maatschappelijke carrière te maken kinderen te baren en het huishouden te doen - d.w.z. haar leven overwegend te besteden met werken voor de eigen kinderen en familie, in het eigen huis, overwegend naar eigen inzicht, planning en voorkeur, zonder bijzondere maatschappelijke dwang.

Ikzelf zie daar niets vernederends of discriminerends in, zolang de feitelijke positie van de vrouw niet die van slavin of huishoudster is, maar van een gelijkberechtigd partner van de man, met wie ze samenwerkt en samenwoont om samen een familie te vormen en kinderen groot te brengen, en waarbij ze een speciale rol voor zichzelf bedingt omdat het de vrouwen zijn die - bovendien met veel pijn en aanzienlijk persoonlijk risico - de kinderen op de wereld zetten.

Mij wil het dus voorkomen dat het moderne feminisme de positie van de meeste vrouwen nogal radikaal verslechterd heeft: 't Heeft loonslavinnen van ze gemaakt, miljoenvoudig, die niet meer het recht hebben hun eigen kinderen te verzorgen en zelfstandig op te voeden, volgens eigen normen en inzichten - zelfs als 't zo is dat de meeste vrouwen vòòr 't feministisch-verantwoord loonslavin zijn een onbezoldigd huishoudster van haar echtgenoot en moeder van haar kinderen was, dan nog lijkt 't me in beginsel beter de ondergeschikte te zijn van een man waarvan je in beginsel houdt en kinderen mee hebt, dan de ondergeschikte te zijn van alle chefs van het bedrijf waar je werkt als vrouw, en de opvoeding van je kinderen te moeten overlaten aan de wijze inzichten van de pedagogisch werkers in de bedrijfs-crèche, terwijl je als middel voor je carrière, als je er een beetje appetijtelijk uitziet, je baas mag pijpen in de middagpauze, voor zijn genot en jouw speciale persoonlijke voorkeursbehandeling.

De enige vrouwen die werkelijk vooruitgegaan zijn dankzij het feminisme zijn de enkele procenten vrouwen uit de allerhoogste standen - en dat waren de prominente feministes gewoonlijk: ambitieuze dochters van behoorlijk bemiddelde papa's - die zelf toegang wilde krijgen tot de arbeidsmarkt van de hoogste standen, en tot dat doel alle vrouwen, uit alle standen, hebben verplicht, uit naam van het feminisme, uit naam van de gelijkwaardigheid, uit naam van de anti-discriminatie... als loonslaaf de arbeidsmarkt op te moeten, zogenaamd vanwege hun recht op "menselijke emancipatie".

Wat de feministische voorvrouwen feitelijk bevochten hebben, naast status en macht voor zichzelf, was toch vooral een socialistisch totalitair ideaal voor hun lager opgeleide sexe-genoten:

Vanwege de illusies, pretenties en baantjes en macht-jagerij van ambitieuze upper-class intrigantes als Germaine Greer en Hedi d'Ancona zijn letterlijk miljoenen lageropgeleide vrouwen gedwongen tot 30 à 40 uur saaie, domme, overwegend zinloze economische loonslavinnen-arbeid, met opgave van het opvoeden van hun eigen kinderen, en zonder mogelijkheden het grootste deel van haar leven feitelijk hoofd van het eigen gezin, bazin in eigen huis, en moeder van eigen kinderen te zijn, en met verwerving van "het recht" 40 jaar uitgebuit te mogen worden in 't bedrijfsleven, zogenaamd vanwege 't genoegen om niet thuis uitgebuit te worden door de man die ze in beginsel uit liefde trouwde, feitelijk vanwege de belangen van de baas, de chef, en de aandeelhouders van 't bedrijf waarin ze haar  feministische vrouwelijkheid beleeft als loonslavin.

Tenslotte: Wie mijn meningen hierover vreemd vindt is eenvoudig niet zo ongebruikelijk opgevoed zoals ik: Door arme communistische ouders, in de 1950-er jaren, in een kapitalistische maatschappij, maar met ouders die een groot deel van het huishoudelijk werk en de opvoeding van de kinderen deelden - op eigen initiatief, niet omdat een of ander hysterisch ontregeld wensdenkend feministisch voorvrouwtje daar opdracht toe gaf - en gingen met elkaar om als gelijkberechtigden in een samenwerking die elkaars belangen en die van de kinderen dienden.

Ook vermoed ik dat de meeste van mijn lezers en lezeressen weinig weten van hoe het werk op een boerderij verdeeld wordt (en vele eeuwen lang is) tussen man, vrouw en kinderen, wat behoorlijk tot zeer anders is dan hoe werk verdeeld wordt tussen middenstands of lagere stands grotestads-mensen die feitelijk als horige loonslaven leven, wat ze ook van zichzelf mogen denken. Ikzelf heb redelijk wat kennis van hoe boerenfamilies leven, omdat ik diverse jaren in midden-Noorwegen gewoond heb, en daar o.a. veeboer ben geweest, en dit verschilt radikaal, en om goede redenen, van alle stadsleven dat ik ken (persoonlijk vond ik dit de prettigste plaats waar ik geleefd heb, en boer-zijn een veel zinniger en aangenamer beroep dan alles wat in Nederland heb moeten doen om geld te verdienen).

Met die ongebruikelijke achtergronden was het weer heel vreemd om tussen mijn 20ste en 35ste herhaaldelijk toegebruld en uitgejouwd te worden door meutes studerende dochters van geheel normaal-hypocriete Hollandse rijkworders, die me voor "patriarchaal zwijn" en overig fraais uitmaakten, alléén op basis van mijn geslacht, en trouwens nooit zonder een groepmedestandsters en altijd in hysterisch gillende meiden-groepen, wat ik welbeschouwd, en gezien de mate van grondeloos geschift gescheld, laf en dom vind en vond.

Mijn konklusie was en is dan ook: Doorsnee mannen zijn ideologische apen, doorsnee vrouwen ideologische apinnen, en persoonlijk zie ik heel weinig reden de menselijke doorsnee - ongeacht geslacht of sexuele voorkeur, dames! - te proberen te verheffen boven het lage niveau dat het op eigen kracht kan bereiken door oppassend conformisme, en denk ik dat het een illusie is dat de meerderheid van de vrouwen of mannen iets anders zou willen of kunnen (!) dan oppassend conformistisch rijk en geacht naar vermogen worden.

En het moderne feminisme van de afgelopen 30 jaar was toch vooral een combinatie van carrière-middel en zelfverstrekte psycho-therapie voor de studerende dochters van de hoogste standen, en had helemaal niets met menselijke emancipatie van doen, en alles met een totalitair zwelgen in zelfophemelende vooroordelen en het trachten te verwerven van persoonlijke macht en status.

Ook ben ik in die 30 jaar geen intellectueel serieus te nemen feministe tegengekomen; heb geen enkel intellektueel serieus te nemen feministische theorie onder ogen gehad; en heb eigenlijk alleen hysterische poseuses van beperkt intellect gezien die beweerden feministisch te zijn, en feitelijk nauwelijks benul hadden van de meeste onderwerpen die ze aansneden.

Ik zie dan ook geen enkele relevante overeenkomst tussen werkelijke respectabele feministes van de 19e eeuw als Emma Goldmann en Aletta Jacobs, en de hysterische club vrouwelijke zelfverheffende nitwits die vanaf ca. 1970 persoonlijk carrière probeerden te maken als "feministisch voorvrouw", van 't niveau Hedi d'Ancona, een juffrouw die anderen terroriseert met haar gecultiveerde vals-snerpende Barbie-pop geluid, met het slaan met handtassen, met leugens en bedrog, met het neuken van alleman en allevrouw die haar carrière kan bestendigen, en zelf een stuitende politieke intrigante is:

Goldmann en Jacobs wilden de mens en de maatschappij emanciperen, en hadden allebei duidelijk een uitstekend verstand en grote persoonlijke moed; de dames die ik meemaakte in Neerland, zoals die aan de UvA hun complexen en problemen femistisch uitleefden, waren allemaal intellectueel en moreel duizendsterangs volgelingetjes en imitatrices van buitenlandse voorvrouwen, en vergelijkenderwijs armzalige parodieën zowel van echte mensen en als van echte vrouwen, en wilden feitelijk alleen zichzelf en hun vriendinnen op een zacht en goedbetaald kussen tillen, waar dan ook nogal wat intellectueel en moreel volstrekt waardeloze dames in geslaagd zijn.

U gelooft me niet, o lezeres? Ik irriteer uw vrouwelijke solidariteit, uw feministiese solidariteit, uw menselijke integriteit? Tsja: Hier is een link naar een openhartig interview met een moderne Neerlandse feministische voorvrouw. Ik wens u veel lering en vermaak!