De Duitschers verwaarloozen de regels op den hiatus. En dit doe ik ook als 't me zo in 't hoofd komt. Ik erken dat onze eischen op dat punt gegrond zyn. Maar 't is bégueule te veel gewicht te hechten aan die eischen. Men moet en kan zoo iets goedmaken by 't lezen. Ik neem aan, 35 redelyk goed te lezen hoewel 't niet goed geschreven is, en wel om aanleiding te hebben u te zeggen dat ik me niet ophoud met schoolmeestery.

Wat drommel, zet er een ephelkustische n tussen, of liever een t - zoals de Fransen in va-t-en - omdat 35 reeds te veel ènt, of een s... 't doet er niet toe.

De matrozen weten 't wel. Zy zeggen "den ouwe" - juister en griekscher: de-n-ouwe - als ze spreken van den meest nominatieven scheepskapitein. Daarby is geen kwestie van akkusatief of deklinatie. 't Is een zaak van gehoor.

Dit gaat over M. eigenzinnige spelling, die ingegeven was door gehoor en gemak. Ik vermoed dat M.'s spelling in zijn eigen tijd een minstens zo vreemde en ongebruikelijke indruk maakte als z'n eigen spelling nu - en daar moet bij worden opgemerkt dat M.'s spellings-hervormingen gewoonlijk dichter lagen bij wat tegenwoordig voor juist doorgaat dan bij hoe men in zijn tijd zogeheten korrekt spelde.

Overigens is vooral in de VW (maar ook elders) door de uitgevers van Multatuli van M.'s spelling gewoonlijk een totale puinhoop gemaakt, die niets meer van doen heeft met M.'s - helder uiteengezette - bedoelingen, en een aanstellerig kwasi-Nederlands oplevert dat niemand, ook Multatuli niet, ooit schreef.