Eens-voor-al, het woordjen: is, gebruik ik tot verkorting van: "zou misschien, als ik me niet bedrieg, en u waarschuwende tegen m'n neiging tot scheefzien, kunnen wezen".

't Is myn plicht u dit te zeggen.

Maar uw plicht is te zorgen dat ge uw eigen neiging tot scheef-zien niet vergeet.

Dit idee is een stuk zinniger dan niet, maar strikt genomen onwaar, omdat er nu eenmaal oordelen zijn die heel eenvoudig waar of vals zijn. Ik gaf eerder een voorbeeld: Het is moeilijk vol te houden dat ik niet op uw tenen sta als ik dat doe en u - zonder verdoofde tenen - bij bewustzijn bent, en het is even moeilijk vol te houden dat, wanneer ik dat doe, dit "twijfelachtig", "onzeker", "moeilijk te beoordelen" etc. zou zijn.

Vervolgens: Er is tegenwoordig, en niet alleen onder akademici, een ziekelijke en huichelachtige gewoonte gegroeid "alles" voor "onwaar", "onzeker" of "interpretatie" uit te maken, en zogenaamd aan helemaal niets te geloven.

Dit heet "post-modernisme".

Het is een laffe manier van zich maatschappelijk conformeren aan de heersende maatschappelijke leugens, ten behoeve van de voordelen die dit biedt:

Men liegt, maar staat er op vol te houden dat de leugen niet zou bestaan omdat de waarheid niet zou bestaan. Nu, men liegt, en bovendien op een hele valse, laffe en achterbakse manier. (Zie ook 541.)