Het meeste liegen wordt gedaan door het welbewust niet-zeggen van de waarheden die men wel weet maar liever niet publiek zegt, uit lafheid en eigenbelang. Veel publiek liegen is collectief collaborerend publiek verzwijgen, uit conformistisch eigenbelang.

Er is een aanmerkelijk verschil tussen "onwaarheid spreken" en "liegen", want "liegen" is niet zozeer onwaarheid spreken als "onwaarheid spreken over het eigen geloof" - dat zelf weer waar of onwaar en geloofwaardig of ongeloofwaardig kan zijn.

Er is ook een aanmerkelijk verschil tussen het liegen van kinderen en van volwassenen: Kinderen menen dingen nog écht, terwijl de meeste volwassenen zichzelf zó vaak verloochend en verleugend hebben dat ze niet meer in staat zijn tot waarachtig voelen en denken, en alleen nog maar verleugende en vervalste versies van zichzelf hebben om maatschappelijk uit te venten en zichzelf mee overeind te trachten houden.

De leugens van kinderen zijn welbewust; de leugens van volwassenen zijn gewoonlijk halfbewust: Men speelt een rol en weet de daarvoor benodigde valsheid en onechtheid op te brengen "omdat dit zo hoort". Het liegen is voor het nalaten van zeggen wat men echt denkt.

De meerderheid van de mensen is niet geïnteresseerd in noch gebaat bij waarachtige ideeen, maar is zeer geïnteresseerd in prettige illusies en gebaat bij doelmatige leugens.

En de meerderheid weet dat ook heel goed, al geven ze het niet graag publiekelijk toe.

De meest droevige bedenking in dit verband is kennelijk dat de grote meerderheid van de mensen zich laat bedriegen door de meest doorzichtige leugens, zolang 't maar leugens van hun leiders zijn, of de leugens aansluiten bij hun eigen wensen, en dat ze deze leugens dan met apentrots omarmen als moreel wenselijk en maatschappelijk behoorlijk.