Motto:          "It was from this time that I developed my way of judging the Chinese by dividing them into two kinds: one humane, one not." (Jung Chang, Wild Swans, p. 454) Dit moet de inleiding worden bij ME in Amsterdam 2009, dat bestaat uit stukken uit Nederlog over mijn lijdensweg sinds 20 jaar in deze stad (mede) bestuurd door familie van de smerigste oorlogscollaborateurs die er in Nederland in de 20ste eeuw geweest zijn en dat ME in Amsterdam vervolgt. Op het moment is een en ander nog in opbouw en bestaat uit de bestanden die in Nederlog van 2009 tot nu toe aan de kwesties rond ME in Amsterdam zijn besteed. Deze bestanden lijken door van begin tot eind met de pijlenknoppen in de bovenste witte balk, waarvan de naar de Index ME in Amsterdam - 2009, die weer naar ME in Amsterdam linkt. Maar om in ieder geval de term "mijn lijdensweg" te verhelderen is hier een citaat uit het begin van Samenvatting van (De Aabb-mensen 5: RAMO): Mijn vader overleefde bijna 4 jaar Duitse concentratiekampen als veroordeelde 'politieke terrorist', en kon daarna nog een familie stichten, waarin ik als oudste zoon geboren werd, en 20 jaar werken als bouwvak-arbeider, waarna hij gepensioneerd werd met een verzetspensioen, en hij organiseerde met het Sachsenhausen-comité in de laatste 20 jaar van zijn leven tentoonstellingen over het verzet, de kampen, en het gevaar van heropkomend fascisme, die uiteindelijk uitmondde in de zogenaamde Nationale Verzetstentoonstelling, die vele keren in vele plaatsen, zoals het Koninklijk Paleis op de Dam en de Dom te Utrecht, gestaan heeft, en waarvoor mijn vader, vlak voor zijn dood, op het stadhuis van Amsterdam, geridderd is; Ikzelf overleefde bijna 4 jaar, als niet-erkende invalide met ME, geluidsoverlast, moordbedreigingen, terreur en een vergassing waar ik net niet aan overleed, wonend boven een harddrugshandel vermomd als coffeeshop, met vergunning van burgemeester Van Thijn voor het raam om in drugs te handelen, en ben in hetzelfde jaar als ik vergast werd voor de derde keer van de Gemeentelijke Universiteit verwijderd vanwege "uw uitgesproken ideeën", en heb sinds dat jaar, en na nog 3 jaar terreur en overlast, waarin mijn toch al niet goede gezondheid radikaal geruïneerd zijn, voortdurend pijn, en ben ook al 20 jaar klagend over de terreur, de vergassing, en de verwijdering, bij zowel de gemeente Amsterdam als de gemeentelijke UvA, en krijg al 20 jaar geen antwoord: Men is systematisch en universeel persoonlijk onaansprakelijk en persoonlijk onverantwoordelijk bij de gemeente Amsterdam en de UvA - en ik heb geen familie kunnen stichten, heb de diepste legale armoede geleden, heb geen enkele hulp gekregen, heb zelfs geen enkel antwoord gekregen, behoudens dat ik geen antwoord krijg vanwege mijn taalgebruik, dat dusdanig "grievend en/of beledigend" zou zijn dat het Amsterdams burgemeesters en wethouders ontslaat van de plicht de Nederlandse wet te handhaven, gelijk als in het geval van gedoogde soft- en harddrugshandel (want de gemeente-politie van Amsterdam weigerde ook daartegen mijn klachten in behandeling te nemen), en ik mocht ook, ondanks mijn bewezen en erkende briljante verstand, niet promoveren, en werd door de GGD en namens B&W naar het Leger des Heils verwezen toen een vooraanstaand universitair professor (sindsdien geëmigreerd) daar om vroeg. Volgens B&W van Amsterdam, na maar liefst een half jaar studie van mijn website in 2008 door B&W geldt dit antwoord: Gemeente Amsterdam Bestuursdienst Directie Stedelijke Bestuursadvisering Afdeling Fysiek Domein -------------------------------------------------------------------- Datum                     augustus 2008 Ons kenmerk          2008/5760 Behandeld door       M.C.J. van Eendenburg  -------------------------------------------------------------------- Onderwerp        Vragenlijst Geachte heer Maartensz, In februari heeft u een uitgebreide mail gezonden aan alle leden van het College van B&W. Naar aanleiding van uw mailbericht berichten wij u als volgt. In uw mailbericht vraagt u ons de Achmea vragenlijst in te vullen. Daarbij heeft u diverse aspecten, waaronder uit het verleden, betrokken. Wij hebben kennis genomen van wat u hierbij onder woorden heeft gebracht. Wat betreft de invulling van de vragenlijst kunnen wij u niet helpen. Tot slot brengen wij het volgende onder uw aandacht. Zoals aangegeven bevat uw mailbericht diverse zeer uiteenlopende onderwerpen dan wel stellingnames. De inhoud van uw opmerkingen geeft geen aanleiding om hier verder op te reageren. Een afschrift van deze brief hebben wij ter informatie gezonden aan de Gemeentelijke Ombudsman en de Dienst Werk en Inkomen omdat ons is gebleken dat uw correspondentie ook aan hen heeft gericht. Met vriendelijke groet, Burgemeester en wethouders van Amsterdam, secretaris drs. H. de Jong   (handtekening) burgemeester    mr. M.J. Cohen   (handtekening) Ja, het is bitter, het is schunnig, het is wreed, en het is sadistisch, heel welbewust ook - en merkt u op s.v.p. dat de dames en heren van B&W en de ondertekenende bestuursschoften niet schrijven dat ik ergens enige onwaarheid heb geschreven en niet schrijven dat iedereen weet dat ik gek ben, wat ik dan ook niet ben, om welke reden ze ook dat niet durfden op te schrijven. Die smerigheid is in 2002 al mislukt, bij de vorige opzet mij voorgoed het zwijgen op te leggen door mij tot wanhoop te drijven. Maar ja: Zo wordt de wet gehandhaafd in Amsterdam, dit heet moreel en menselijk in Amsterdam, want in Amsterdam regeren de nazaten van de smerigste oorlogscollaborateurs - Googel toch eens "Cohen Asscher Joodsche Raad", o Nederlanders! - met de nazis uit naam van hun identiteit ten behoeve van zichzelf en de drugsmafia. Het is niet anders en ik kan er ook niets aan doen op het moment behalve de genoemden voor nu - en zo mogelijk voor eeuwig op te prikken - in de volle glorie van hun door en door corrupte lage menselijkheid. Ook begrijp ik tegenwoordig een stuk beter waarom mijn ouders, toch heel intelligente mensen, communisten bleven: Ze hadden zelf teveel collaborateurs en teveel Cohens en Asschers meegemaakt tussen 1940 en 1945. Wel, de tentoonstelling waarvoor mijn vader op het stadhuis van Amsterdam een hoge ridderorde opgespeld kreeg, toen ondertussen "Nationale Tentoonstelling over Het Verzet" geheten, begon onder de titel "We nemen het weer niet!". En ik moet wel aannemen dat, zoals de wet in Amsterdam "gehandhaafd" wordt, volgens de gemeentepropaganda die maand na maand in mijn bus gestort wordt, mijn grootvader vermoord is in een Duits concentratiekamp, mijn vader bijna vier jaar Duitse concentratiekampen overleefde, en mijn moeder in het verzet zat, opdat ik maar vergast, met moord bedreigd en twintig jaar lang gepijnigd mocht worden in Amsterdam, omdat ik de moed had te protesteren tegen overlast gevende drugshandelaren die drugs handelden met bescherming van de gemeentepolitie en de Bouw- en Woningdienst. U zult er meer van kunnen lezen! Index ME in Amsterdam - 2009