Ik vervolg weer met mijn expositie van materiaal
relevant voor de studie van de Aabb-mens, en gebruik daar deze keer de Engelse Wikipedia
voor, die een goed artikel over
het Milgram-experiment heeft.
In het geval dat u geen psychologie studeerde
(zoals ik wel) is de kans groter dan niet dat u geheel niet of
anders niet erg goed weet wie
Stanley Milgram was,
waar het Milgram-experiment over ging en in bestond, en hoe goed
bevestigd het sindsdien is, in én vooral buiten psychologische
laboratoria.
Toch is dit onderzoek van Milgram één van de belangrijkste experimenten
ooit gedaan in de sociale psychologie, met het volgende doel - en
trouwens, lezer: als ik zeg dat niet-psychologen meestal weinig of niets van dit
experiment weten, dan bedoel ik niet dat dit ook
geld voor B&W van Amsterdam, die immers besturen uit naam van de
idealen van de Februaristaking, want zij weten hier allemaal van,
tot hun eigen grote voordeel:
The experiments
began in July
1961, three months
after the start of
the trial of
Nazi
war criminal
Adolf Eichmann
in
Jerusalem.
Milgram devised
the experiments to
answer this
question: "Could
it be that
Eichmann and his
million
accomplices in
the Holocaust
were just
following orders?
Could we call them
all
accomplices?"[3]
Spannend, lezer? Hier is het grootste deel van het
Wikipedia-artikel, stand 5 juli 2008, voorafgegaan door de link
naar het origineel dat ook "Milgram
experiment" heet, zodat u kunt nazien dat ik niets
veranderd heb, behalve de verwijdering van diverse "[edit]"s,
omdat dit op mijn website geen zin heeft.
Ook zult u snel genoeg vatten, denk ik, dat een en
ander ook zéér veel verklaart over de
martelgang van Fred Spijkers:
|
The Milgram experiment was a seminal series of
social psychology
experiments conducted by
Yale University
psychologist
Stanley Milgram, which measured the willingness of study
participants to
obey an
authority figure who instructed them to perform acts that
conflicted with their personal
conscience. Milgram first described his research in 1963 in an
article published in the Journal of Abnormal and Social Psychology,[1]
and later discussed his findings in greater depth in his 1974 book,
Obedience to Authority: An Experimental View.[2]
The experiments began in July 1961, three months after
the start of the trial of
Nazi
war criminal
Adolf Eichmann in
Jerusalem. Milgram devised the experiments to answer this
question: "Could it be that Eichmann and his million accomplices in
the Holocaust were just following orders? Could we call them all
accomplices?"[3]
Milgram summarized the experiment in his 1974
article, "The Perils of Obedience", writing:
The legal and philosophic aspects of
obedience are of enormous importance, but they say very little
about how most people behave in concrete situations. I set up a
simple experiment at Yale University to test how much
pain an
ordinary citizen would inflict on another person simply because he
was ordered to by an experimental scientist. Stark authority was
pitted against the subjects' [participants'] strongest moral
imperatives against hurting others, and, with the subjects'
[participants'] ears ringing with the screams of the victims,
authority won more often than not. The extreme willingness of adults
to go to almost any lengths on the command of an authority
constitutes the chief finding of the study and the fact most
urgently demanding explanation.
Ordinary people, simply doing their jobs, and
without any particular hostility on their part, can become agents in
a terrible destructive process. Moreover, even when the destructive
effects of their work become patently clear, and they are asked to
carry out actions incompatible with fundamental standards of
morality, relatively few people have the resources needed to resist
authority.[4]
|
The experimenter (E) orders the teacher (T), the subject of
the experiment, to give what the subject believes are painful electric shocks to
a learner (L), who is actually an actor and confederate. The subjects believed
that for each wrong answer, the learner was receiving actual shocks, but in
reality there were no shocks. Being separated from the subject, the confederate
set up a tape recorder integrated with the electro-shock generator, which played
pre-recorded sounds for each shock level.[1] |
|
|
The experiment
The role of the experimenter was played by a stern, impassive biology teacher
dressed in a white technician's coat, and the victim (learner) was played by a
47 year old Irish-American accountant trained to act for the role. The
participant and the learner (supposedly another volunteer, but in reality a confederate of the
experimenter) were told by the experimenter that they would be participating in
an experiment helping his study of memory and learning in different
situations.[1]
Two slips of paper were then presented to the participant and to the actor.
The participant was led to believe that one of the slips said "learner" and the
other said "teacher," and that he and the actor had been given the slips
randomly. In fact, both slips said "teacher," but the actor claimed to have the
slip that read "learner," thus guaranteeing that the participant would always be
the "teacher." At this point, the "teacher" and "learner" were separated into
different rooms where they could communicate but not see each other. In one
version of the experiment, the confederate was sure to mention to the
participant that he had a heart condition.[1]
The "teacher" was given a 45-volt electric shock from the
electro-shock generator as a sample of the shock that the "learner" would
supposedly receive during the experiment. The "teacher" was then given a list of
word pairs which he was to teach the learner. The teacher began by reading the
list of word pairs to the learner. The teacher would then read the first word of
each pair and read four possible answers. The learner would press a button to
indicate his response. If the answer was incorrect, the teacher would administer
a shock to the learner, with the voltage increasing for each wrong answer. If
correct, the teacher would read the next word pair.[1]
The subjects believed that for each wrong answer, the learner was receiving
actual shocks. In reality, there were no shocks. After the confederate was
separated from the subject, the confederate set up a tape recorder integrated
with the electro-shock generator, which played pre-recorded sounds for each
shock level. After a number of voltage level increases, the actor started to
bang on the wall that separated him from the subject. After several times
banging on the wall and complaining about his heart condition, all responses by
the learner would cease.[1]
At this point, many people indicated their desire to stop the experiment and
check on the learner. Some test subjects paused at 135 volts and began to
question the purpose of the experiment. Most continued after being assured that
they would not be held responsible. A few subjects began to laugh nervously or
exhibit other signs of extreme stress once they heard the screams of pain coming
from the learner.[1]
If at any time the subject indicated his desire to halt the experiment, he
was given a succession of verbal prods by the experimenter, in this order:[1]
- Please continue.
- The experiment requires that you continue.
- It is absolutely essential that you continue.
- You have no other choice, you must go on.
If the subject still wished to stop after all four successive verbal prods,
the experiment was halted. Otherwise, it was halted after the subject had given
the maximum 450-volt shock three times in succession. This experiment could be
seen to raise some ethical issues as Stanley
Milgram deceived his study's subjects, and put them under more pressure than
many believe was necessary.
Results
Before conducting the experiment, Milgram polled fourteen Yale University
senior-year psychology majors as to what they thought would be the results. All
of the poll respondents believed that only a few (average 1.2%) would be
prepared to inflict the maximum voltage. Milgram also informally polled his
colleagues and found that they, too, believed very few subjects would progress
beyond a very strong shock.[1]
In Milgram's first set of experiments, 65 percent (26 of 40)[1]
of experiment participants administered the experiment's final 450-volt shock,
though many were very uncomfortable doing so; at some point, every participant
paused and questioned the experiment, some said they would refund the money they
were paid for participating in the experiment. No participant steadfastly
refused to administer shocks before the 300-volt level.[1]
Later, Prof. Milgram and other psychologists performed variations of the
experiment throughout the world, with similar results[5]
although unlike the Yale experiment, resistance to the experimenter was reported
anecdotally elsewhere.[6]
Moreover, Milgram later investigated the effect of the experiment's locale on
obedience levels, (e.g. one experiment was held in a respectable university, the
other in an unregistered, backstreet office in a bustling city; the greater the
locale's respectability, the greater the obedience rate). Apart from confirming
the original results, the variations have tested variables in the experimental
setup.
Dr. Thomas Blass of the University
of Maryland Baltimore County performed a meta-analysis on the
results of repeated performances of the experiment. He found that the percentage
of participants who are prepared to inflict fatal voltages remains remarkably
constant, 61–66 percent, regardless of time or place.[7][8][verification
needed]
There is a little-known coda to the Milgram Experiment,
reported by Philip Zimbardo: None of
the participants who refused to administer the final shocks insisted that the
experiment itself be terminated, nor left the room to check the health of the
victim without requesting permission to leave, per Milgram's notes and
recollections, when Zimbardo asked him about that point.[citation
needed]
Milgram created a documentary film titled Obedience showing the
experiment and its results. He also produced a series of five social psychology
films, some of which dealt with his experiments.[9]
The Milgram Experiment raised questions about the ethics of scientific
experimentation because of the extreme emotional stress suffered by the
participants. In Milgram's defense, 84 percent of former participants surveyed
later said they were "glad" or "very glad" to have participated, 15 percent
chose neutral responses (92% of all former participants responding).[10]
Many later wrote expressing thanks. Milgram repeatedly received offers of
assistance and requests to join his staff from former participants. Six years
later (at the height of the Vietnam War), one of the
participants in the experiment sent correspondence to Milgram, explaining why he
was glad to have participated despite the stress:
While I was a subject in 1964, though I believed that I was hurting
someone, I was totally unaware of why I was doing so. Few people ever realize
when they are acting according to their own beliefs and when they are meekly
submitting to authority . . . . To permit myself to be drafted
with the understanding that I am submitting to authority's demand to do
something very wrong would make me frightened of myself . . . . I am fully
prepared to go to jail if I am not granted Conscientious
Objector status. Indeed, it is the only course I could take to be faithful
to what I believe. My only hope is that members of my board act equally
according to their conscience . . . .
The experiments provoked emotional criticism more about the experiment's
implications than with experimental ethics. In the journal Jewish Currents, Joseph
Dimow, a participant in the 1961 experiment at Yale University, wrote about his
early withdrawal as a "teacher", suspicious "that the whole experiment was
designed to see if ordinary Americans would obey immoral orders, as many Germans
had done during the Nazi period".[11]
Indeed, that was one of the explicitly-stated goals of the experiments. Quoting
from the preface of Milgram's book, Obedience to Authority: "The question
arises as to whether there is any connection between what we have studied in the
laboratory and the forms of obedience we so deplored in the Nazi epoch".
In 1981, Tom Peters and Robert H. Waterman
Jr wrote that The Milgram Experiment and the later Stanford prison
experiment led by Zimbardo at Stanford University were frightening in their
implications about the danger lurking in human nature's dark side.[12]
Interpretations
Professor Milgram elaborated two theories explaining his results:
- The first is the theory of conformism, based on Solomon
Asch's work, describing the fundamental relationship between the group of
reference and the individual person. A subject who has neither ability nor
expertise to make decisions, especially in a crisis, will leave decision
making to the group and its hierarchy. The group is the person's behavioral
model.
- The second is the agentic state theory, wherein, per Milgram,
the essence of obedience consists in the fact that a person comes to view
himself as the instrument for carrying out another person's wishes, and he
therefore no longer sees himself as responsible for his actions. Once this
critical shift of viewpoint has occurred in the person, all of the essential
features of obedience follow.[citation
needed]
Variations
Milgram's variations
In Obedience to Authority: An Experimental View, Milgram describes
nineteen variations of his experiment. Generally, when the victim's physical
immediacy was increased, the participant's compliance decreased; when the
authority's physical immediacy decreased, the participant's compliance decreased
(Experiments 1–4). For example, in Experiment 2, where participants received
telephonic instructions from the experimenter, compliance decreased to 21
percent; interestingly, some participants deceived the experimenter by
pretending to continue the experiment. In the variation where the
"learner's" physical immediacy was closest, wherein participants had to
physically hold the "learner's" arm onto a shock plate, compliance decreased.
Under that condition, 30 percent of participants completed the experiment.
In Experiment 8, women were the participants; previously, all participants
had been men. Obedience did not significantly differ, though the women
communicated experiencing higher levels of stress.
Experiment 10 took place in a modest office in Bridgeport, Connecticut, purporting to
be the commercial entity "Research Associates of Bridgeport" without apparent
connection to Yale University, to eliminate the university's prestige as a
factor influencing the participants' behavior. In those conditions, obedience
dropped to 47.5 percent.
Milgram also combined the power of authority with that of conformity. In
those experiments, the participant was joined by one or two additional
"teachers" (also actors, like the "learner"). The behavior of the participants'
peers strongly affected the results. In Experiment 17, when two additional
teachers refused to comply, only 4 of 40 participants continued in the
experiment. In Experiment 18, the participant performed a subsidiary task
(reading the questions via microphone or recording the learner's answers) with
another "teacher" who complied fully. In that variation, only 3 of 40 defied the
experimenter.[13]
Replications
Charles Sheridan and Richard King hypothesized that some of Milgram's
subjects may have suspected that the victim was faking, so they repeated the
experiment with a real victim: a puppy. They found that 20 out of the 26
participants complied to the end. The six who did not were all male; all 13 of
the women obeyed to the end, although many were highly disturbed and some openly
wept.[14]
Recent variations on Milgram's experiment suggest an interpretation requiring
neither obedience nor authority, but suggest that participants suffer learned
helplessness, where they feel powerless to control the outcome, and so
abdicate their personal responsibility. In a recent experiment using a computer
simulation in place of the learner receiving electrical shocks, the participants
administering the shocks were aware that the learner was unreal, but still
showed the same results.[15]
In the Primetime series Basic Instincts, the Milgram Experiment was
repeated in 2006, with the same results with the men; the second experiment,
with women, showed they were more likely to continue the experiment. A third
experiment, with an additional teacher for peer pressure, showed peer pressure
is less likely to stop a participant.[16]
Real life examples
From April 1995 until June 30 2004, there was a series
of hoaxes, known as the strip search
prank call scam, upon fast food workers in popular fast food chains in
America in which a phone caller, claiming to be a police officer, persuaded
authority figures to strip and sexually abuse workers. The perpetrator achieved
a high level of success in persuading workers to perform acts which they would
not have done under normal circumstances.[17]
(The chief suspect, David R. Stewart, was found not guilty in the only case that
has gone to trial so far.[18])
Media depictions
- The Milgram Re-enactment was a 2002 performance art installation
which recreated one condition of the Milgram obedience experiment by UK
conceptual artist Rod Dickinson[22]
- Atrocity is a 2005 film re-enactment of the Milgram Experiment.[23]
- The Heist
was a 2006 television special created by English mentalist Derren
Brown who used the Milgram Experiment to select participants who were
susceptible to suggestion authority figures.
- The Learners is a 2008 novel by Chip Kidd which features
Milgram and his experiment as central to the plot.
See also
|
(Het
bovenstaande is
geheel ongewijzigd
overgenomen,
behalve de reeds
genoemde "[edits]"
en de formattering
naar het formaat
dat ik hanteer in
Nederlog. Wat ik
wegliet is alleen
de laatste sectie
"Footnotes")
U begrijpt wellicht waarom
ikzelf het
Milgram-experiment al in 1993 opvoerde ter verklaring van
wat mij
in Amsterdam overkwam, en u ziet waarschijnlijk ook dat een en
ander bijzonder goed verklaart, in beginsel, waarom ikzelf nu 20 jaar
verbaal luidkeels ("grievend en/of beledigend" zeggen B&W van
Amsterdam dan, "en daarom gaan wij niet op u in", met opdracht
naar de ambtenaren om nog harder door te gaan ook) roep dat ik,
in
de woorden van mijn huisarts, "veel pijn" heb.
Maar nee, dat motiveert alleen méér van hetzelfde,
of nog erger, bij degenen tot wie ik mij richt, in mijn invalide
hulpeloosheid ook, en met mijn achtergrond en diplomaas, in de
stad van de Februaristaking, bestuurd door wat naar eigen publieke
pretenties de grootste humanisten ooit zijn, die het tot
burgemeester wisten te brengem.
De bovenstaande weergave van het
Milgram-experiment is goed en zinnig, maar vermijdt een vraag die
wel behandeld werd in mijn
eigen eerdere weergave, waarvan ik het relevante deel hier
nigmaals geef. Ik citeer naar "Introduction to Psychology",
van Hilgard, Atkinson & Atkinson", een boek dat gebruikt werd aan
de UvA om alle 1e-jaars psychologie te introduceren bij de
wetenschap der psychologie, met mijn vetzettingen
In the basis
experiment, 65 percent of the subjects continued to obey throughout the
experiment, continuing to the end of the shock series (...). No subject
stopped prior to administering 300 volts - the point at which the learner
began kicking the wall. Milgram concludes that obedience to authority is a
strong force in our society, since the majority of his subjects obeyed the
experimenter even though they thought they were hurting another person.
Variations on
the Milgram experiment show that the obedience rated
drops significantly if (1)
the subject is brought closer to the learner or put into the same with him
when the shocks are administered, (2) the experiment is conducted in a run-down
suite of offices not connected to a prestigious university as in the original
experiment, and (3) the subject is made to feel more personally responsible
for his behavior. The last factor is important." (p. 552 - 3)
"But
perhaps the most important lesson of the (...) Milgram studies is not to be
found in the results, but in OUR SURPRISE at them. Every year in is social
psychology class, one psychologist asks students to predict whether they
would continue to administer the shocks in the Milgram situation after the
"learner" begins to pound on the wall. About 99 percent of the
students say they would not (...). Milgram himself surveyed psychiatrists at
a leading medical school; they predicted that most subjects would refuse to
go on after reaching 150 volts, that only about 4 percent would go beyond 300
volts, and that fewer than 1 percent would go all the way to 450 volts."
(p.554)
Het is duidelijk dat genoemde psychiaters en studenten psychologie
(1) het Milgram-experiment niet kenden
(2) niet bekend waren met
B&W en ambtenarij van Amsterdam
omdat ze anders ongetwijfeld anders hadden geoordeeld.
En wellicht is het ook raadzaam op te merken dat -
"Generally, when the victim's physical immediacy
was increased, the participant's compliance decreased" - Amsterdamse
ambtenaren mij altijd weigeren te ontmoeten, weigeren mijn brieven
of mails te beantwoorden, en hun nobele menselijkheid heldhaftig op mij
botvieren via de telefoon, tenminste als ik de betreffende ambtenaar überhaupt
te spreken krijg, want bijvoorbeeld bij de SD-DWI moet een zogeheten "Klant"
als ik die zijn "Manager" als heer
ambtenaar Lont wil spreken (die zelf weer gemanaged wordt door de "Manager"
van het Team Klachten heer ambtenaar Edelaar),
eerst tegen drie voorgaande anonieme ambtenaren luid, duidelijk, beleefd en
dankbaar zijn nummer zeggen.
Zoals ik dat in september 2007 beschreef - ambtenaar heer Edelaar "kan zich
niet in mij herkennen, en gaat daarom niet op [mij] in":
Het kostte mij
drie-en-een-halve dag
bellen met de DWI ("Dienst
Werk en Inkomen", opvolger
van de zogeheten "Sociale
Dienst"), langs vele
anonieme ambtenaren, met
conversaties als volgt:
- "Goedemorgen met de
DWI. Met onverstaanbaar.
- Goedemorgen, met
drs. Maartensz. Ik wilde
ambtenaar die-en-die
spreken.
- Waarvoor heb je 'm
nodig?
- U mag wel u zeggen.
Ik ben 57. Ik leg hem
dat wel uit.
- Nou muhneer, ik moet
weten waarom.
- Hoezo?
- Anders verbind ik u
niet door.
- O? Wel, het is een
nogal ingewikkeld
verhaal. Mijn naam is
drs. Maartensz, en ik
wil u het verhaal
besparen. Mijn geval is
bekend bij ambtenaar
die-en-die. Ik heb een
brief van hem gehad.
- Zo. Wat is je
nummer? [administratienr
"cliënt DWI" - MM]
- Mijn nummer? Ik heet
drs. Maartensz. U mag
wel u zeggen als ik u
zeg tegen u. Ik ben 57.
- Ik ga je niet
doorverbinden als ik je
nummer niet weet. Ik
moet je nummer hebben.
Zonder nummer kan ik
niks en doe ik niks.
- Vindt u het normaal
om Nederlandse burgers
zo aan te spreken? Wat
is uw eigen naam
trouwens?
- Muhneer! Als u zo
begint gaat de telefoon
op de haak! Wie denkt u
wel niet dat u bent. Wat
mijn naam is gaat u niks
aan.
- Ik ben drs.
Maartensz. Ik wilde
ambtenaar die-en-die
spreken. Als u mij niet
door wilt of kunt
verbinden geeft u mij
dan alstublieft een
collega...
- Dag muhneer! Zo gaat
het hier niet bij ons! "
BAM!!! -
de zoveelste Amsterdamse
ambtenaar (M/V/bi)
gooit "Heldhaftig,
Vastberaden, Barmhartig"
de telefoon op de haak,
in opperste ambtelijke
morele, menselijke
verontwaardiging, als
DWI-medewerker. En zo
gaat al
sinds 1984.... (zie
ook "Begrijpt
u nu waarom ik huil?",
waarin een man die samen
met
mijn vader in het KZ
Sachsenhausen zat hoe
hij systematisch tot
nummer werd gemaakt door
de collegaas en
PvdA-partij-vrienden van
ambtenaar Edelaar,
ambtenaar Joop Zegerius,
ambtenaar René Zegerius,
ambtenaar Sarucco,
ambtenaar Lisser,
ambtenaar Giske en
honderden andere
gelijkwaardige
Amsterdamse ambtenaren.)
En ja, ik heb vele
van deze
uitwisselingen op de band
staan, sinds 1990, na door
mr. Gianotte en
mr. Cordes van de
Bestuursdienst
geschoffeerd te zijn:
"U verhuist maar als
het u niet bevalt! Wij
doen NIETS voor u! En wij
hebben geen enkele
prersoonlijke
aansprakelijkheid en geen
enkele persoonlijke
verantwoordelijkheid. Die
heeft B&W. En u heeft
helemaal niets van
doen met wat
uw vader zou hebben
gedaan,
volgens u."
BAM!!! - telefoon op de
haak. Zie collega mr.
Lisser, "ein echter
Mensch", genus
fascisticus
Amsterdamiensis Cohenia.[RAMO]
Ook op bovenstaande klacht kreeg ik geen antwoord, en wel veel meer chicanes,
want ik kan niet uit Nederland en Amsterdam vluchten, omdat mij gezondheid
totaal geruïneerd is ten behoeve van de belangen van de harddrugshandel die al
dekaden lang beschermd wordt door B&W van Amsterdam, uit naam van de idealen van
de Februaristaking, door 17.000 ambtenaren die je om strijd toeroepen als je
daar naar vraagt (en dit is een letterlijk afschrift van een
telefoongesprek gevoerd op 6 februari 1991 dat ALLE wethouders en ALLE
burgemeesters sindsdien grote staten van extatisch geluk heeft bezorgd.
De ene sprekers is Mr. Edward Lisser, die in de afgelopen 18 jaar tientallen
keren meer legaal "verdiend" heeft dan ik, geheel afgezien van wat hij
toegeschoven kreeg uit de kringem die hij zo heldhaftig, vastberaden en
barmhartig beschermde, wetende van mijn vader's achtergrond en Ed van Thijn's
pretenties uit naam van de idealen van de Februaristaking te burgemeesteren, en
wetende van mijn vergassing en bedreigingen:
· Nee, ik
ben niet de voorzitter, maar goed ik ken die zaak dus.
· Wat ik
wilde weten is wie z'n namen getekend heeft, wat hun titels zijn etc.
· Nee, dat
zeg ik u niet. U heeft een beslissing van Burgemeester en Wethouders en euuuh
... dat is eeuhhhh ... voldoende. U kunt daer bezwaer tegen maeken, en ik kan
dat ...
· U heeft
dus geen persoonlijke verantwoordelijkheid of aansprakelijkheid?
· Nee, die
hebben wij niet, nee.
· U heeft
geen persoonlijke verantwoordelijkheid of aansprakelijkheid?
· Neen
heurr.
· Aha.
Waarom niet? Op grond waarvan niet?
· Daar ...
het bestuur is verantwoordelijk, mijnheer Maartensz.
· En wie
is het bestuur dan?
· Burgemeester
en Wethouders van deze stad.
· Ja. En
geen enkele ambtenaar heeft enige verantwoordelijkheid voor ...
· ... die
bereiden dat voor onder verantwoordelijkheid van Burgemeester en Wethouders.
· Met
andere woorden - en nogmaals, ik wil even duidelijkheid hebben. Ik wil gewoon
weten: Ambtenaren van de Gemeente Amsterdam hebben GEEN verantwoordelijkheid
en GEEN aansprakelijkheid. Ja?
· Ze
hebben wel een bepaelde verantweurdelijkheid maer niet de
verantweurdelijkheid die u bedoelt.
· Hoe weet
u welke verantwoordelijkheid ik bedoel? Hoe wist u welke ik bedoelde toen u
onmiddellijk begon te ontkennen dat u hem had?
· Euuh dat
neem ik aan. U heeft die brief en u ....
· Ik wil
gewoon weten ...
· Eeuh
blah bluh ... (gestamel aan gene zijde)
· Ik wil
gewoon weten, nee, laat me even uitpraten. Er worden hier mensen uit
gemeenschapsgeld betaald ...
· Eeuh
blah blah buh .. (meer en luider gestamel)
· Laat me
even uitpraten. Er worden hier mensen uit gemeenschapsgeld betaald ..
· EEEUUHH,
ik ga niet met u in deze discussie. U heeft de brief en ...
· Meneer
Lisser...
· ... U
kunt overleg plegen met uw advocaat. Ik wil het toelichten als u wilt, maar
ik ga niet met u in op dit soort kwesties van verantwoordelijkheid en
aansprakelijkheid. U heeft een heel duidelijk standpunt en u heeft een heel
duidelijke brief en daar kun u het mee doen of niet mee doen. U mag daar op
een gegeven moment bezwaren tegen hebben, u kunt advies van anderen inwinnen
maar over aansprakelijkheid en namen noemen van ambtenaren in deze
omstandigheden gezien ook de brief die u schrijft ... daar ga ik dus niet op
in.
· "Gezien
ook de brief." Kunt u dat even toelichten?
· Dag
mijnheer Maartensz. Goedenmiddag.
· Kunt u
dat even ..
· [Ambtenaar
Lisser gooit Heldhaftig, Vastberaden en Barmhartig de telefoon op de haak.]
Ik zou dit heel graag bespreken voor het Europese Hof te Straatsburg, maar
als de zaak afgehandeld wordt in het tempo waarmee de
zaak Spijkers afgehandeld is dan ben ik tegen de tijd dat ik een eerste
antwoord krijg van B&W van Amsterdam
(na Patijn's "Omdat uw brieven grievend en/of beledigend zijn gaan
wij niet op u in" uit 1997) in de 80 (en dan 45 jaar bezig gehoor te krijgen
zonder enige aansprakelijkheid of verantwoordelijkheid).
En dáár - dus: dat ik dood ben, door ziekte, zelfmoord of moord
door Amsterdamse zeer
autochtone harddrugshandelaren, is en was het B&W van Amsterdam, met
Milgram onder de arm, en de Holocaust voortdurend in de mond,
natuurlijk om te doen sinds ik eind 1988 of begin 1989 voor het eerst klaagde
bij burgemeester Ed - heb respect of ik laat je vergassen - van Thijn.
Want B&W van Amsterdam weten héél goed hoe
loyaal en
collegiaal hun eigen
ambtenaren zijn:
per Milgram,
the essence of obedience consists in the fact that a person comes to view
himself as the instrument for carrying out another person's wishes, and he
therefore no longer sees himself as responsible for his actions.
Maar ik vermoed dat deze laatste regels weer "grievend en/of beledigend"
zijn, voor 17.000 gehoorzame, dankbare,
loyale
collegaas die in
Amsterdam de idealen van de Februaristaking mogen
uitvoeren ten bate van de - daar zijn we trots op! - autochtone
harddrugshandelaren.
P.S. Ambtenaar Lont en
collegaas,
haal dit alstublieft even door Google Translate (en check de link, je vous en
prie)
Ordinary people, simply doing their jobs, and without any particular
hostility on their part, can become agents in a terrible destructive process.
Dank jullie wel dat jullie me zo "veel pijn"
konden doen, ook zo fijn wetend dat jullie dit deden! Heldhaftig hoor!
P.P.S. U begrijpt natuurlijk ook dat ik, alhoewel ik alleen met 10-en
in de wetenschap der psychologie afgestudeerd ben - naar de Normen En Waarden
van ieder rechtgeaard Amsterdams ambtenaar of bestuurder, die weet hoe z'n brood
belegd wordt, of niet -evident gek moet zijn, precies als Fred
Spijkers. Immers, zélfs ik begrijp
dat.
Maarten Maartensz
