Het valt niet mee met de ME
en onder andere daarom word ik niet al te vrolijk als ik de afgang van
Ella Vogelaar hoor en zie omschrijven als
"een persoonlijk
drama".
Ik heb het deze keer
eens vóórdat ik erover schreef nagekeken op het internet omdat ik eerder dit jaar over haar schreef, in verband
met de CPN en mijn generatie van
collaborateurs en vond op de Wikipedia
haar persoonlijk zo dramatische levensloop geschetst, stand gisteren,
maar ná het bekend worden van haar gedwongen aftreden als minister
"omdat de PvdA het vertrouwen in haar
verloren had" (dixit de NRC):
Ze studeerde van
1967 tot 1972 aan de Sociale Academie De Horst in Driebergen. Tijdens
haar studententijd was Vogelaar actief lid van de
Communistische Partij Nederland (CPN). In 1983 gaf ze dit
lidmaatschap op. Later werd ze lid van de PvdA.
Na haar studie was
ze werkzaam als vormingswerker voor werkende jongeren. In 1980 stapte
ze over naar de vakbond FNV, als bestuurslid voor de Algemene Bond voor
Onderwijzend Personeel. Na het halen van het doctoraalexamen in
onderwijskunde aan de Universiteit van Amsterdam werd ze in 1988
voorzitter van de ABOP. Van 1994 tot 1997 was ze vicevoorzitter van de
FNV, vervolgens werkte ze als procesmanager voor het ministerie van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid en als projectleider van de Taskforce
Inburgering, die in 2000 werd ingesteld door minister Roger van Boxtel.
Ze was tevens zelfstandig adviseur en voorzitter van de
brancheorganisatie voor re-integratiebedrijven. Daarnaast bekleedde ze
een groot aantal nevenfuncties. Vogelaar was onder meer voorzitter van
de Raad van Commissarissen van Unilever Nederland en lid van de Raad
van Toezicht van Novib. In 2005 bemiddelde zij in een conflict tussen
het ministerie van VWS, de zorgverzekeraars en stakende huisartsen.
Op 22 februari 2007
werd Vogelaar beëdigd als minister zonder portefeuille voor Wonen,
Wijken en Integratie.
In het citaat heb ik
wel alle links minus één weggehaald, maar ik gaf u boven ook de
Wikipedia-link om het desgewenst allemaal zelf door te kunnen nemen.
Aangezien ik geen TV
heb zie of hoor ik de Nederlandse prominente politieke tronies véél
minder vaak dan Jan en Jans Modaal - wat heel goed is voor mijn
stemming - en het heeft ook tot gisteren gehoord aleer ik Vogelaar's
publieke presentatie hoorde, anders dan een kortgeleden ook al bijzonder
onhandig praatje met een journaliste van "Met 't oog op morgen".
Ze klonk de keren dat
ik haar hoorde als een gestaald CPN-kader van weleer, ook met de daarbij passende intelligentie (*), en ikzelf word daar geheel niet
vrolijker van, en nog veel minder als ik het bovenstaande CV doorneem:
Dus dát kun je allemaal tegenwoordig bereiken als je in
Nederland weinig hersens hebt maar een trouw partijganger bent en de
begaafdheid hebt voor een
"doctoraalexamen in onderwijskunde", maar liefst.
Daarbij wil ik ook
nog wel toegeven dat ze een minder beroerde minister was dan Verdonk en
dat ze het waarschijnlijker wel dan niet enigermate goed meent - maar
op vice-voorzitters van het FNV en al helemaal op voorzitters van de
eertijdse links-fanatieke drammers en nivelleerders van de ABOP heb ik het persoonlijk niet begrepen,
zoals ik het ook niet begrepen heb op de
gigantische politieke en bestuurlijke carrière-geilheid die zoveel van
mijn quasi-revolutionaire generatiegenoten kenmerkte en kenmerkt.
Haar "persoonlijk drama" is dus vooral dat van een
maatschappelijk klimmer, die gezien haar evidente bescheiden talentjes nooit
zover was gekomen zonder het grote sociale nivelleringstij waar ze deel
van uitmaakte en aan bijdroeg of zonder een trouwe partijwerker te zijn.
En kijk: Na dekaden
tot de best verdienenden en meest machtigen in
Nederland te horen heeft ze nu, nét even ouder dan ik, maar evident
véél dommer, onwetender en oneerlijker, een zeer royaal ministerieel
wachtgeld; kan daarna ongetwijfeld met een gouden pensioen; en kan dan
nog zo'n jaar of tien à twintig van haar vele gelden de wereld
rondreizen, want háár gezondheid is niet vernietigd door haar
partij-kameraden, zoals de mijne wel.
Hier is haar vriendin
Hanneke Groenteman, die ook al een site heeft:
Cry
your heart out, Ella!
dat is misschien de pleister op de wond van Ella Vogelaar: ze kan nu
dagenlang heel hard haar ogen uit haar kop huilen en de deur keihard
dicht houden voor alles wat riekt naar Geen Stijl.
Dondert niet hoe je eruit ziet, je hoeft nooit meer opgepoetst naar een
altijd pijnlijk tv-interview, je kan terugkijken op een helse baan die
je met je mateloze ambitie altijd graag had gewild, maar waarvoor je
net een maatje te klein was.
En daarna, afdouchen en opnieuw beginnen.
Met het
vooruitzicht van nog 20 jaar welverzorgde socialistische rijkdom,
opgebracht uit de Nederlandse belastinggelden, wel te verstaan.
De man die haar
opvolgt, Eberhard van der Laan, is precies zo een
partij-kameraad, want was leider van de PvdA-fractie die mij kalm
overliet aan drugsterroristen, en daarover altijd weigerden
met mij te praten, ook toen ik ze persoonlijk bezocht en daarom
verzocht - alsof ik een Untermensch zou zijn, al neem ik aan
dat ik dat feitelijk ben in hun ogen, behalve dat ze dat niet publiek
durven zeggen. (**)
Volgens de NRC is hij
een grote bemoeial die
ook een reputatie
had vanwege zijn opvliegend karakter.
Ook is hij gepokt en
gemazzeld als PvdA-intrigant:
Hij groeide uit [in
Amsterdam - MM] tot wat zijn partijgenoot Felix Rottenberg de
"informele leider van het toenmalige college van B&W" noemde [dus hetzelfde college als
mij liet vergassen en terroriseren - MM].
Van der Laan
combineerde die rol met achter de schermen souffleren van opeenvolgende
ministers als Ad Melkert [bekend SM'er -
MM], Jo Ritzen [bekende pensioen-ritselaar - MM] en minister Wim Kok [bekend paars rijkworder - MM].
Hij was betrokken bij het schrijven van landelijke
PvdA-verkiezingsprogramma's.
Kortom, iemand die kwa karakter kennelijk nóg minder
geschikt is voor enige leidende bestuursfunctie dan Vogelaar, maar die
heel wel mogelijk een veel uitgekookter en achterbakser intrigant is.
O ja: hier is afsluitend enige informatie over Vogelaar's
helper in de nood, ontleend aan het Wikipedia-artikel over de zo
geslaagde carrière-socialiste met het gouden pensioen:
Op 14 april 2008
werd bekend dat Vogelaar en haar collega-minister Jacqueline Cramer de
PvdA-spindoctor Dig Istha voor 187,50 euro per uur hadden ingehuurd om
hun boodschap beter voor het voetlicht te kunnen brengen.
Even rekenen - met
mijn 421 euro te besteden geld per maand, iets meer dan twee Ishta's
uurlonen, en op mijn 58ste, met veel betere hersens en een veel grotere
eerlijkheid dan genoemden, en ook met althans aangetoonde persoonlijke
moed, wat ik van géén Nederbestuurder kan zeggen:
€182.50 * 40 * 52 =
€379.600,00
eerlijk socialistisch inkomen op jaarbasis,
welteverstaan zonder daarbij opgetelde 13e maand, persoonlijke bonus,
onkostenvergoedingen, vakantie-geld, kerst-gratificatie,
pensioen-korting bij Loyalis (***) en overig
fraais, dat ongetwijfeld bij dit soort socialisten vanzelfsprekend
meegeleverd wordt, in alle socialistische gelijkwaardigheid van
Napoleon-zwijnen.
Laat ik afsluitend
nog eens Max Weber's definitie citeren van politieke partijen, uit
Wirtschaft und Gesellschaft, met mijn accenten:
"Parteien sollen heiszen auf (formal) freier
Werbung beruhende Vergesellschaftungen mit dem Zweck, ihren
Leitern innerhalb eines Verbandes Macht und ihren aktiven
Teilnehmern dadurch (ideelle oder materielle) Chancen (der
Durchsetzung von sachlichen Zielen oder der Erlangung von
persönlichen Vorteilen oder beides) zuzuwenden." (
p. 167)
Bij de
PvdA-bestuurders die ik gekend heb ging het nooit werkelijk om "sachlichen Zielen" (dan hadden ze daar
namelijk zowel meer verstand van als spraken ze daar eerlijker over)
maar alleen om persoonlijke macht en persoonlijk voordeel, zeg
maar op z'n Dig Ishta's.
Kortom, en gebaseerd
op minstens 30 jaar ervaring in en rond Amsterdam:
Ik heb geen enkele
kennis van enige leidende PvdA-er die geen grote schoft is of
was, en gewoonlijk ook nog een grote lafbek daarbij - en ongetwijfeld
weten de meesten van hen dit heel goed en helpt het ze zeer in hun
carrière. (****)
Bah!
Meer Lob der
Partei 
(*)
Voor CPN-kenners: als een Rinus Haks, als een Roel Walraven, allebei
heren die mij rond mijn 15e à 17e al overtuigden dat als zij
intelligent waren ik een komkommer moest zijn, maar die daarna
natuurlijk ook bestuurlijke carrières maakten in het Amsterdamse, in
Walraven's geval tot wethouder toe.
(**)
Integendeel: Het zijn allemaal evidente lafbekken, die zelfs te
besodemieterd, te laf en te bang zijn om zich tegenover mij en mijn
bandrecordertje gezeten te verantwoorden voor hun drugsmisdadigheid,
hun ruïnering van het Nederlands onderwijs en de Nederlandse
universiteiten, of over mijn nu 20 jaar voortdurende pijn vanwege de
Amsterdamse drugsmisdadigers van B&W.
(***) Tot mijn
grote vreugde de naam van de pensioen-verstrekker voor ambtelijke collegaas en
ambtelijke
hulpverleners.
(****) Voor
mij persoonlijk nogal typerende toevoeging: Ik zou dit althans iets
vergeeflijker vinden als ik tenminste nog enig werkelijk
intellectueel talent of enige echte beschaving zag. Als het
dan schoften moeten zijn, laat het dan begaafde schoften zijn, zodat ze
je tenminste kunnen begrijpen, en niet alleen verwaten bedriegers,
oplichters en uitvreters zijn, die hun gebrekkige moraliteit paren aan
een gebrekkige intelligentie, afgezien van sluwheid en koopmanschap.
Maar ook de
zogeheten beschaving van PvdA'ers is vrijwel alleen acteerwerk van
geboren klimmers: Het zijn alleen maar sluwe schoften en ook in die
capaciteit zélfs niet charmant, niet interessant, niet aantrekkelijk en
niet van formaat. Even as con-men and con-women they are
tenth-raters! Even just bodily they are nearly always small and ugly!
O, u noemt Uyl? Heb
ik niet gekend, want ik was zo gelukkig in zijn gloriedagen niet in
Nederland te moeten overleven, maar een hoge dunk? No way! En
hebt u z'n proza wel eens gelezen? Ik wel, en vandaar.
Maarten
Maartensz
