-- mail d.d. 2 november 2007, hier i.v.m. ME in Amsterdam
(waarin: CV,
Overzicht,
Na 19 jaar, Konklusies,
Spiegeloogcolums) en zie RAMO 1
en RAMO 2, en - als we dan tóch van
recht, gelijkheid, gelijkwaardigheid spreken: Rushdie, Ali en ik:
Ik
vervolg mijn mail van gisteren aan u,
ambtenaar meneer Edelaar, over uw thema van "herkenning" en
mijn thema van vordering,
en deel u mee dat mijn mail van gisteren twee kleine correcties heeft,
die u op mijn site kunt vinden, namelijk een ingevoegde weggevallen
frase in begin P.P.S. waar ik inga op uw vraag wat in
hemelsnaam wat mijn ouders en grootouders deden en overkwam in
de Tweede Wereldoorlog te maken zou hebben met mij, of de
gemeente Amsterdam ("Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig").
Vervolgens
wat uw "geen herkenning in" mij proza en uw daaruit
afgeleide konklusie dat u mij derhalve belieft "niet te antwoorden",
alsof de persoonlijke smaken van enig ambtenaar relevant zouden zijn
voor het rechtmatig handhaven van de Nederlandse wet, en het optreden
tegen ambtenaren die dat weigeren te doen, dit citaatje van één
sectie uit mijn CV, waarmee
ik mijn intrede beschrijf in de tragi-komische hel die
"SD" of "DWI" genoemd wordt in gemeentelijke ambtelijke kringen.
Ik
beschrijf de wachtruimte en uw collegaas, en hun doen en laten:
| 1984
|
Moorddreiging
Amsterdamse ambtenaren |
| |
Het
blijkt - als eerder, toen ik wegliep wegens de wachttijden - tjokvol te
zitten met uitkeringsaanvragers, die breedweg en in termen van grootte
in drie groepen uiteenvallen
- de grootste
groep van Marokkaanse en Surinaamse "gastarbeiders", heette het in 1984
wellicht nog
- een
middengroep van junken, gewoonlijk met honden, messen en spuiten
bewapend, en spuitend waar je bij zat in de Sociale Dienst
(waarschijnlijk om daarmee een uitkering te krijgen)
- een kleine
groep van vers afgestudeerde academici met grote verbazing en angst in
de ogen, en ikzelf, als van de universiteit gejaagde invalide.
Een en ander
wordt beheerd door twee gemeentelijke portiers, een grote dikke met
blubberlippen, en een kleine kale met flaporen, beiden kennelijk
vijftigers of langjarige jongere alcoholici, en beiden voorzien van een
vet Amsterdams accent.
De heren houden
niet van uitkeringsstrekkers, en helemaal niet van Marokkanen en
Surinamers, en laten dit publiek weten ook, al valt het op dat ze alle
junken - met honden en messen en spuiten - kruiperig behandelen.
Tegen Marokkanen
gaat het als volgt
"Hé Agmet, of
hoe juh ook mag heetuh, je mot wel juh naom infulluh as juh een
uitkerinkie fammuh wil hebbuh. En je mot wel Neejdurlans kennuh
sprekuh, want anders helpemuh juh nie. En met twee woorruh spreekuh,
begreip juh wel? Of kejje muh niet furstaon?"
Ik zit daar 2
1/2 uur bij, met een gebroken teen, en groeiende irriratie. De rest van
de aanwezigen doet alsof ze niets zien of horen en zwijgen, als ze niet
lachen.
Na 2 1/2 uur sta
ik op en protesteer ik beleefd bij de portiers dat ik van een
dergelijke behandeling van anderen niet gediend ben, en een klacht over
ze wil indienen, en bij wie ik dat moet doen.
Hier is hun
antwoord:
"Fuiluh
smeriguh homofieluh gepuhkop! Gore hufter! Smerige klootzak! Kom naor
buituh opdat muh juh kennuh furmoorduh en fursuipuh in de gracht."
Ik word zo boos
dat ik ter plekke het woord "Burofascisme"
uitvind én definieer voor de heren, wat tot drie a vier keer herhaling
van beide van het zojuist geciteerde tot gevolg heeft; mijn naar buiten
stappen op de gracht; en vijf minuten van hun verdere gescheld, vooral
over mijn vermeende sexuele identiteit, lange haar, en de vermeende
broodwinning van mijn moeder.
Als ik naar het
gemeentehuis ga is het antwoord daar, namens B&W, dat ik niet het
recht heb "burofascist"
te zeggen tegen enige Amsterdamse ambtenaar; dat ik
"niets te
maken heb met wat uw vader in de oorlog gedaan zou hebben",
en zij
al helemáál niet; en dat ze weigeren op te treden tegen
"onze collegaas".
|
Ik heb
hierover tussen 1984 en 2004 honderden keren schriftelijk,
telefonisch en persoonlijk tegen geprotesteerd. AL die protesten en
bezwaarschriften zijn kennelijk versnipperd, uiterlijk 2004, want
sindsdien hebben uw collegaas
mij doen weten dat - zoals ook u mij zei
"Van u
geen klachten bekend zijn"
Er is mij
eerder over deze zaak meegedeeld, door uw collegaas waarin u zich
ongetwijfeld "kunt herkennen", muhneer Toni van de Berg en juffrouw
Heemskerk dat
"Dat geeft helemaal
niks, want u bent toch geen homofiel, toch? Nou dan."
Vervolgens, De Knipkaart waarover ik het met u gehad heb.
Halverwege
oktober kreeg ik een papieren brief van de SD/DWI met de mededeling dat
er nog 327 euro te besteden zouden zijn vanwege "De Knipkaart"
die ik een of twee jaar eerder aangevraagd had, en die ik mag besteden
aan "duurzame gebruiksgoederen", "zoals een TV of een wasmachine".
Wel, ik
heb geen TV, en ik heb ook al 14 jaar geen wasmachine, al zou ik de
laatste graag hebben, maar dat mag al 14 jaar niet van de dienst
waarvoor u zegt te speken.
Nu is de
konstruktie van De Knipkaart deze:
-
IK moet - van de 400 euros
die ik maandelijks in totaal te besteden heb, na aftrek van vaste
lasten - de bedragen voorschieten, en dit dan opgeven bij de
SD/DWI
-
De SD/DWI beschikt dat op enig haar
uitkomend moment of zij mij het uitgegeven bedrag over zal maken
-
ik moet daarvoor mijn handtekening
zetten dat muhneer Henk Lont en zijn maten op
een hun schikkend tijdstip mijn huis mogen inspecteren om te kijken of
ik wel eerlijk genoeg ben, volgens de meneren
-
U bent geheel niet bereid
ook maar te overwegen daar in mijn geval van af te wijken, want
ik ("een doctorandus in een uitkering") moet
vooral niet denken - ik vat uw waardige ABN samen - dat ik ook
maar ene iota beter zou kunnen zijn dan om het even welke Marokkaanse
junk, want die mensen liegen veel.
Ik heb u
- waardig, beleefd, ABN - uitgelegd dat ik dat een schandalige
konstruktie vind; dat voor u in mijn geval ALS u mij dan werkelijk
ZOU willen helpen HEEL makkelijk een mouw aan te breien moet zijn; en
dat ik al sinds 2000 de ervaring met de chef Derk Berkhof
van de Bilderdijkkade heb dat deze NIETS doet om mijn rechten
te garanderen; VOLKOMEN onaanspreekbaar is; en mij minstens drie
keer heeft laten mishandelen door mij te dwingen als
invalide die soms nauwelijks kan lopen of staan veel te lopen
en staan, zogenaamd om mij de arbeidsmarkt op te duwen, als erkende
dekadenlange invalide.
Preciezer:
Ik zie het gedrag van ambtenaar Berkhof als
welbewuste pogingen mij de zelfmoord in te manipuleren, en ik vind
zelf dat ik tegen de heer Berkhof alle natuurlijke rechten heb
die het niet gehandhaafde Nederlandse recht mij niet toekennen
om met hem af te rekenen zoals mij dat belieft, zoals hij
dat al jaren naar zijn normen met mij mag, ook van u.
En - hier
komt mijn
medemenselijkheid naar boven - één belangrijke reden voor mijn
miljoenenvordering op u, meneer Edelaar, op uw lieve collega Berkhof,
op al uw dierbare collegaas Amsterdamse ambtenaren, is mij te
weerhouden zelf recht te gaan doen op deze heren en dames
volgens mijn normen en 20 jaren voortdurende pijn,
discriminatie, belediging, bedreiging en schoffering.
Maar dit
- toekomstig financieel voordeel, en de kans deze heilstaat voor
junken, drugshandelaars en beestmensen te verlaten - is het enige dat
dit in de weg staat, want ik heb nu al 20 jaar vrijwel voortdurend pijn
omdat u en de uwen weigeren mijn menselijke rechten te
handhaven, en ik niet het recht heb wapens te kopen, zelfs
niet als de gemeentelijke politie en de Bestuursdienst evident
drugscorrupt en levensgevaarlijk zijn voor enig Amsterdams burger die
zich tegen die drugshandel verzet.
Je kunt
in Amsterdam vergast worden door harddrugshandelaars wanneer ze dat
believen, en je bent volstrekt weerloos tegen deze tot de tanden
bewapenden, omdat "het monopolie op het geweld" zou berusten bij de
politie, die in de praktijk in Amsterdam al dekaden functioneert als
zeer gewillig verlengstuk van de gemeentelijke harddrugs-handelaren,
die inderdaad héél machtig, héél rijk, en zeer veel keren meer
levensgevaarlijk zijn dan al de Marokkaanse pubertjes waarmee de
deugdheld politie-commissaris Welten zoveel liever te maken heeft.
Zoals
al blijkt sinds 1988, zoals u kunt lezen in ME in Amsterdam,
waar u zich "niet in herkent". Gebruikt(e) u véél cocaíne en ecstasy,
in uw vrije tijd natuurlijk, net als wijlen
mr. Zeegers, of vindt u dat een vraag waar u "zich niet in kunt
herkennen"? (Ja, dàn begrijp ik het volkomen! Ik gebruik die
rotzooi namelijk niet en nooit.)
Hoe het
zij, afgezien van uw persoonlijke welbevinden en uw eventuele
artificiële extases:
Zoudt
u zo vriendelijk willen zijn e.e.a. mee te delen aan uw lieve
collega ambtenaar A.M.W. Kars, die mij de brief over De
Knipkaart stuurde - en die ik van uw lieve collega-ambtenaar
Moussa gisteren weer eens niet mocht spreken, omdat de
menselijkheid van uw lieve collega en de mijne volledig haaks op elkaar
staan
("Een
doctorandus in een uitkering?!! Dat is de kroon!!"
BOEM, telefoon op de haak),
en ik
geen lust heb mij te onderhouden met de gelijkwaardigen van Hilde
Koch - en wie dàt was kan uw goede vriend en collega en gelijkwaardige
Job Cohen u vast uitleggen, of zie "The Holocaust Encyclopedia",
waar ik u gisteren op wees. Prof.mr.dr. Marius Job Cohen - een goede
vriend én partijkameraad van u, naar ik aanneem - kan u dan
vast ook nog, als "ein echter Mensch", een waarachtig humanist ook,
inspirerend onderhouden, in zijn warme en waardige ABN, over de
universele gelijkwaardigheid van alle mensen, volgens hem,
die hij nu al zo'n veertig jaar belijdt, en wellicht ook het een en
ander meedelen, in vertrouwen, over hoe een nobel mens
prof. David Cohen, van de Joodsche Raad, nu eigenlijk was,
ondanks uitspraken van Nederlandse rechters daarover, na de oorlog.
("Collaborateur" - zeg maar (tennaastebij, en vooral afgezien van
financiële voordeeltjes) dezelfde relatie als tussen een Job
Cohen en de drugsmafia anno 2000-2007.)
Inzake De
Knipkaart dan:
Ik heb
het geld niet om het uit te geven; ik heb nooit meer
dan een geminimaliseerde bijstanduitkering ontvangen, behalve één keer,
en dat was omdat de
GGD door de GGD-directie om zeep geholpen was, kennelijk vanwege de
heroïne en overige drugs die deze directie zo maar mag uitkeren aan
Amsterdamse junken (ook van Duitse nationaliteit), met opgepimpte
uitkeringingen voor methadon, valse tanden, nieuwe kleren, nieuwe
huisraad, wasmachines en zo meer, en al de financiële en overige
voordelen die dit de directie biedt. En daarom heb ik al 14 jaar geen
wasmachine. Kennelijk.
En zolang
meneer Berkhof en juffrouw Moussa - ik
ontken dat we tot dezelfde menselijke soort behoren - in feite
blijken te gaan, zoals mij gisteren ook weer bleek, ondanks wat u mij
zei, namelijk dat ze er buiten zouden staan, en in feite
beschikken over mijn rechten en behandeling moet ik zeer veel
masochistischer zijn dan ik ben om het spel met De Knipkaart te
gaan spelen, en uit te vinden dat - om deze of gene immer duister
gehouden reden - héééláááás pindakaas mij het uitgegeven
bedrag niet gerestitueerd wordt, of ergens in 2015 of zo, als
ik geluk heb, en de nieuwe Amsterdamse burgemeester, bij God's
wonderbaarlijke gratie, géén "Lodewijk Asscher" zal heten ("met
joods(ch)e identiteit, al heb ik dat geloof niet").
Ik ga
er maar van uit, tot u mij - ABN etcetera - verklaard hebt dat dit
niet zo is, dat ik nog steeds, en sinds 1984, in uw ogen en in de ogen
van al uw Amsterdamse ambtelijke collegaas, inzonder die van SD/DWI een
"Fuiluh
smeriguh homofieluh gepuhkop! Gore hufter! Smerige klootzak!"
ben, en
dat uw collegaas alle recht - wat zeg ik: de door de
burgemeesters opgelegde plicht - hebben mij zo te
behandelen, beschouwen, betitelen en bedreigen
"Kom
naor buituh opdat muh juh kennuh furmoorduh en fursuipuh in de gracht."
Dit en
dergelijke dingen gebeuren mij immers nu al 23 - DRIEËNTWINTIG -
jaren bij uw (zegt u) dienst, en de enige ambtenaar
die ik hierover te spreken kon krijgen, boven het allerlaagste niveau
van immer onbeschofte onwetenden, bent u, "die zich niet
herkent" in mijn proza, en zegt "geen klachten te kennen" van mij.
Tenslotte,
voor de psychologische en financiële huishouding:
Eén reden
om 22 miljoen te vorderen van u, van ambtenaar Berkhof,
bovengenoemde portiers, en de gemeente
Amsterdam, is mij te weerhouden zelf recht te doen in deze, zolang
ik enig uitzicht heb op uw voorkomen, en dat van Cohen, Van Thijn,
Sarruco, Lisser, Segers, Vlas etc. voor het Europese Hof, om
uitleg te geven over mijn pijn en discriminatie en hun aandeel in de
minimaal 10 miljard aan jaarlijks in en rond Amsterdam omgezette drugs,
beschermd, beveiligd, geprotegeerd, geholpen, en "gedoogd", alles Uit
Naam Van De Idealen Van De Februaristaking, door u en door hen, alsof
drugsterreur, moorddreiging, vergassing en marteling de dagelijkse
menselijke en morele bezigheden zijn van bestuur en ambtenarij van de
gemeente Amsterdam.
En
inderdaad vinden er steeds meer onverklaarde moorden plaats in het
Amsterdamse drugsmilieu, en moet ook ik daarmee rekenen, omdat
de
laatste bedreiging van mijn harddrugshandelende huisbaas -
tegenwoordig "architect voor De Europese Commissie" - uit 2006 dateert.
Zoals u
héél goed weet, behoort te weten, en evident ambtelijk, menselijk
en moreel billijkt, goedkeurt, en uitdraagt - want ik heb van
u nog zelfs geen ademtochtje gehoord met zelfs maar de minste aanzet
van ook maar de allergeringste kritiek op ook maar iets in het
ambtelijk en bestuurlijk beleid van de gemeente Amsterdam inzake mij
of inzake drugs.
Ach jee -
dat kost u vast weer Sysiphus-achtige moeilijkheden om "te herkennen"
vrees ik. Nu dan, meneer Edelaar:
Voor
mij zijn gemeente-ambtenaren die mij laten vergassen en die de
Amsterdamse illegale drugshandel al dekaden beschermen niets beter dan
SS'ers - "Schützstaffel": beschermingsstaf - van die
drugshandel. Zo werkt dat namelijk in de feitelijke
gemeentelijke bestuurlijke praktijk, al minstens 20 jaar. (Maal 10
miljard euro is hoeveel euro, meneer Edelaar?)
En mijn
ouders en grootouders zaten niet in het verzet in de 2e W.O. om
mij te laten vergassen, bedreigen en martelen, of om prof. mr.dr. Cohen
en zijn immer gelijkwaardige kompanen te helpen jaarlijks 10 miljard
euroos aan illegale drugs om te zetten, in en om Amsterdam.
Maar ik
vrees met grote vreze - achtergrond, intelligentie, functie, menselijkheid - dat
u zich daar "niet in herkent". En inderdaad is dat voor uw
carrière, uw status, uw aanzien in ambtelijk Amsterdam,
en om de toorn van een Cohen te vermijden verreweg de
egoïstisch
verstandige weg.
Wie weet
wordt ook u bedreigd met moord zodra u blijk geeft ook maar
iets voor mij te willen doen anders dan mij - waardig, ABN - te woord
te staan zonder ook maar iets van enige wettelijke, morele, menselijke
relevantie te zeggen, behoudens dat wat ik zeg "niet relevant" is c.q.
u zich "er niet in kan herkennen", en ik (Untermensch die ik
immers al 24 jaar in de praktijken van uw collegaas ben) zelfs
niet het recht heb uw functie, leeftijd en opleiding te
vernemen?
Mag ik u
- herkenning of niet - erop wijzen dat mijn vader en grootvader exact
hetzelfde probleem hadden vis-à-vis de ambtenaren
van de SS die de macht hadden in het Kamp Amersfoort? Onder wie veel
autochtone Nederlanders? Heel wel mogelijk de vaders en grootvaders van
uw boven omschreven portier-collegaas, in al hun menselijke
gelijkwaardigheid en glorie?
Hoogachtend,
drs. M.
Maartensz (a.k.a. "begenadigd
mathematisch logicus").
P.S. Misschien moet ik - mede in verband met uw collegaas ambtenaren
portiers - iets opmerken over "mijn
menselijke waardigheid", al moet ik vrezen dat u zich ook hier
"niet in kan herkennen":
Het dunkt
mij tamelijk moedig van mij - gezien de vijf maal herhaalde
geloofwaardige bedreigingen van door drs. Ed van Thijn uit naam van de
idealen van de Februaristaking beschermde harddrugshandelaars -
"Als je
iets doet wat ons niet bevalt, dan vermoorden we je"
om te
proberen Amsterdamse gemeentelijke ambtenaren en bestuurders te bewegen
mijn menselijke
rechten te handhaven en hun gedoogde harddrugshandelaren aan te
pakken volgens
de regels van de Nederlandse wet.
Maar
het resultaat daarvan, ambtenaar meneer Edelaar, uitgesmeerd over 20 jaar voortdurende
pijn, discriminatie, schoffering en bedreigingen door uw collegaas,
is dat - na het zojuist vermelde 20 jaar lang voorgedragen te
hebben aan u en letterlijk honderden van uw collega
ambtenaren, is dat ik onmogelijk kan geloven dat - mijn accent ABN,
mijn toon waardig - in ieder geval uw collegaas tot
dezelfde menselijke soort behoren als ik, en dat ik de konklusie heb
getrokken dat mij tegen ieder van hen alles is toegestaan wat
zij allen, collectief of individueel, hebben toegestaan dat mij is
aangedaan.
En ik
beschouw het achteraf als een grote menselijke fout van mijzelf,
een morele zwakte en stupide bijgeloof aan minimale menselijkheid in
enig Amsterdams bestuurder of ambtenaar sinds Van Thijn om
indertijd geen eigen rechter te hebben gespeeld, tegen
gedegenereerde beestmensen-cum-harddrugshandelaren, beschermd uit naam
van de idealen van de Februaristaking, door een burgemeesterlijke
psychopaat en incompetent van geniale proporties, op zijn post
geklommen door een tienduizendvoudig gejeremieer over "mijn joodse
identiteit" en "de idealen van de Februaristaking", terwijl dit
gedegenereerde menselijke drugshandelaars tuig, en hun meesterlijke beschermers
uit de Amsterdamse
Bestuursdienst eigen rechtertje speelden met
de Nederlandse wet om de Amsterdamse harddrugshandel maar te
beschermen, tegen individuele burgers met enige moed.
Ik
draag nu bijna 20 jaar, konstant, dagelijks, in termen van fysieke pijn
en uitgeputheid, de gevolgen van die menselijk-al-te-menselijke fout.
Om met De Grote Schrijver Jeroen Brouwers te spreken
"men
interpreteert dit maar zoals men wil".
Hier is
afsluitend het antwoord van uw collega ambtenaar brigadier van
gemeentepolities Lammert Takens, die mij liever liet
terroriseren en vergassen dan de Nederlandse wet te handhaven, op mijn
vraag of ik soms een benzinebom in de drugstent moest gooien als ik
voor de zesde maal met moord bedreigd zou worden door zijn vrienden,
wetende tegen een invalide te spreken, wetende van mijn
familie-achtergrond:
"U
doet maar wat u niet laten kan.
Wij, de Amsterdamse gemeentepolitie, doen niets voor u.
Als dit u niet bevalt, dan sodemietert u maar op uit Nederland."
Wel,
dat is wat ik wil, en daarom heb ik mijn
schadevergoeding nodig, omdat helaas, dankzij uw goede collega,
wellicht partij-kameraad, en wie weet
mede-Thamesweg-bezoeker-met-een-frisse-neus (niets menselijks is ons
allen vreemd, o meneer Edelaar: nihil humanum me puto est, indien uw
opleiding zo ver reikt), WEG te komen uit deze gedegenereerde,
gedebiliseerde, genivelleerde heilstaat voor harddrugshandelaren en
beestachtige bestuurders en ambtenaren.
En dat
lijkt me een streven waarin u zichzelf, zoals meneer Takens, toch wel
minstens enigermate in zou moeten kunnen "herkennen" - en merk
wel, o mij onbekend geleerde en onbekend onderwezene, van onbekende
leeftijd en onbekende kennis, dat ik nooit iets over enig
Amsterdams ambtenaar of bestuurder heb opgemerkt dat niet in
overeenstemming is met de moraalleer
van - "mijn joodse identiteit, al ben ik niet van dat geloof" - het
Oude Testament, of - Neerlands Erfgoed, Beschaving, en Moreel
Fundament, selon notre premier Jean-Pierre le Grand - de
Calvinistische theologie, volgens welke u en ik subiet voor de hel
bestemd zijn, en voor niets deugen, geboortig als wij zijn - Psalm 51 -
uit zondig uitschot.
Omdat ik
zo walg van het Neerlanderthalië waarin ik woon, en ondertussen
op jaren ben, en meen zinniger dingen te doen dan een Amsterdams
ambtenaar tot minimale menselijkheid, redelijkheid of rationaliteit te
brengen, ben ik zelfs bereid daarover te onderhandelen.
Wat
biedt u, o ambtenaar Edelaar, in samenspraak met uw vriend, of uw
collega, of uw studiegenoot, of in ieder geval uw bovengestelde, prof. mr.dr. Job Cohen,
kennelijke nazaat en ieder geval collaborateur-navolger van prof. David Cohen?
Ik wil
weg uit het drugshandelaarsparadijs beschermd door Amsterdamse
ambtenaren en bestuurders "uit naam van de idealen van de
Februaristaking", voor een deel van de winst, ongetwijfeld, in vele
gevallen.
Ik wil
niet in één stad wonen met
mr. Sarucco, mr. Lisser,
mr. Cohen,
drs. Van Thijn,
en weten dat van de schunnige jodenfooi van 400 euro waar ik
per maand van moet overleven een kwart via de indirecte
belastingen in de zaken van dergelijk minderwaardig drugstuig
teruggeheveld wordt.
Begrijp
dat nu eens! Of is zelfs dàt teveel gevraagd van enig Amsterdams ambtenaar,
collegiaal,
loyaal,
respectvol,
deugdzaam doende wat De
Burgemeester wil, in de hoop op een lintje, een promotie en een vet
pensioen, mede vanwege uw heldhaftige vastberaden
barmhartigheid in het dragen van mijn pijn?
